ang paligid
nang pagbuksan ko
ang aking bintana
Ang lakas ng ulan
ay sumusuot sa
mumunting pintuang
kahoy.
Nagngangalit ang hanging
kayang itaboy
ang bubungang sawali
Niyakap ko
isa isa ang aking
mga anak....
na parang mga basang inakay
sa lundayang payak
Naglalagasan na ang
kawayan naming sahig
at humahangos
ang bakod na buho
sa bilis ng ipu-ipo.
saglit lang
nangyari ang lahat
saglit lang
ang trahedyang nambulalas
ng kanyang lakas
saglit lang ang higante
ng natural na proseso
ng panahon
saglit lang kumpara
sa pagpapabaya natin
ngayon.
Niyakap ko ang aking mga anak
na basang inakay
na nawalan ng malay..
kung noong una palang
tinuran ko na silang
lumipad, mahalin ang paligid
at lupang sapat
disin sana'y walang
ganitong
pangyayaring kahabag-habag
walang dalita, sakit
at pagkawasak
wala sana kung
panawagan ng
inang kalikasan
ay dininig naming agad!