silahisngaraw

sa bahay

Wed, 08 Apr 2009 12:52:01 GMT

nakita ko ang kutsilyo at
nagsimulang humiwa
ng sibuyas ng bawang
at binudburan ko ng paminta

aba akalain mo, marunong pa rin
pala akong maggisa

pangalawang araw:

tumingala ako at napansin
ang alikabok sa dingding
naabutan ko ding
ang gagamba'y bumibitin-bitin
kaya't nasalo ko ang walis
at mga agiw ay inalis

aba akalain mo marunong pa pala akong maglinis!

pangatlong araw:

habang ako'y nagpapahinga
sa duyan, sa ilalim ng puno ng mangga
ang mga tuta ko'y nakatanga
sa init ng araw, nagwawala sila
kaya pinakain ko at biglang natawa

aba akalain mo, marunong pa pala akong mag-alaga!

ikaapat na araw:

isang mainit na hapon
ang sumalubong
sa aking pagtitipon
sa unahan ng munti kong mansyon
naglambing ang mga halaman
at ang bulaklak na paham
sa tubig sila'y aking diniligan
at nawili sa haplos at lamig

aba akalain mo sa hardin pala ako'y mahilig!

ikalimang araw:

malalapit-lapit na rin akong sumigaw
kasi naman'y walang mabulahaw
katahimikan sa bahay ay nakakatunaw
ngunit di ko akalaing syang maging tanglaw
sa aking pagbabasa at pagsulat na sinasaklaw
ang puso ang diwa at ang balintataw

aba akalain mo, mas mainam palang magsulat
kahit ako ang balahaw!

ikaanim na araw:

isang gabi ang aking napansin
kapiling ko
ang talang dati'y
nagbabantay sa akin
at ang kalawakan ng gabi
na siya kong pantas
sa magulong landasin

aba akalain mo't ako'y ako'y nais pa ring yakapin

ikapitong araw

akala ko'y ni isa sa kanila
ay di makakalaam
ang ikinalagi ko sa tahanan
pangungulila sa samahan
ngunit ako pala ang walang alam

laking tuwa ko nang dumalaw mga kaibigan.

aba akalain mo, mas gusto ko palang sa bahay sila
dumalaw!

ika-walo at huling araw

napagtanto ko
na di naman masama siguro
ang sa bahay ay minsan mahinto
madiskubre sa sarili
na ako pala ay" home buddy"
at di lang masabi
dahil nga masarap magpagabi

ngunit ngayon aminado ako
masarap malaman
muli ang dati nang alam ko.....

one soothing heart...

Tue, 07 Apr 2009 05:43:42 GMT

"Gaya ng napag usapan natin noon, ang hirap talaga ang nasa poder pa ng magulang. Kaya nila gawin lahat gusto nila. Marami kasing mga tao na pilit nilang compare sayo. Kesyo malayo na narating nila or may dereksyon buhay nila. Di nila alam iba iba personalidad ng bawat tao at mga choices nila sa buhay. Naniniwala ako na kung san ang isang tao masaya, kumpleto na buhay nila.

Para sa akin, di tama na murahin ka dahil lagi kang gabi na umuwi at puro lalake pa mga kasama mo. Ang tanda mo na kasi.:) Even kahit na sumagot ka sa kanila, di nila maiiintidihan explanation mo. Kaw nalang magpapasensya.
Noon ko pa alam na pupunta sa ganito ito. Sana nasabihan na kita agad.
Concentrate ka na muna sa family mo, studies and future. Sacrifice mo muna music for a few months. Ako nga noon 3 yrs na di nakahawak ng gitara and now every other month, natitiis ko na di mag gitara eh. Maiipon yan ng maiipon, pagdating right time, mas me puso ang every note na gagawin mo. Then find a job and move to a new house. Or magrent ka. Wag ka malungkot dahil hindi nawala music sa buhay mo. Dyan lang yan paikot ikot sa paligid mo.

At nandito rin kami. At di namin kakalimutan sakripisyo at pagmamahal mo na itaguyod ang musikang palawenyo."

-galing ito sa isang taong malapit sa puso ko. marami sila, pero mahalaga siya..

quotes from Maya Angelou

Mon, 06 Apr 2009 13:56:27 GMT

"Music was my refuge. I could crawl into the space between the notes and curl my back to loneliness.

Self-pity in its early stages is as snug as a feather mattress. Only when it hardens does it become uncomfortable.

My great hope is to laugh as much as I cry; to get my work done and try to love somebody and have the courage to accept the love in return.

The idea is to write it so that people hear it and it slides through the brain and goes straight to the heart.
"
Maya Angelou

ahaha atlong taon na ang nakalipas

Sat, 04 Apr 2009 17:56:58 GMT

bura

(talulot april 4, 2006)

magdamag nang nakayuko

sawang kausap ang bangko

ilang papel na ang gusot

noo mo'y lukot na lukot

ang tinta'y umaayaw na

eraser mo'y sumuko na

kailan ipadarama

dear pa lang

bura na ng bura

dear pa lang bura na ng bura

dear pa lang una ang kaba

di mo matatapos

kung di mo sisimulan

di niya malalaman

kung di mo sasabihan

hahayaan mo ba

tangayin ng hangin

ang pagsinta

dun sa magandang dalaga?

bakit dear pa lang

bura na ng bura

dear pa lang

bura ng bura

dear pa lang

una ang kaba

sige ka

baka dear pa lang

pag-asa'y mabura nah

ang problema ko noon un pa rin gang ngayon

Sat, 04 Apr 2009 17:27:09 GMT

heloo....
musta na ulit... punta kami ate jan sa baguio this feb 9. excited na nga ako kasi sobrang gusto kong magbakasyon from those heavy study loads.
saka makapahinga muna away from palawan.

ewan ko ba, dati nasa baguio ako gusto ko bumalik sa palawan, ngaun naman gusto ko muna magpakalayo sa palawan. ganito ba talaga?

lam mo for some time now, nag-iisip ako ng malalim kung ano ang gagawin ko sa buhay ko. kasi nung umalis ako sa baguio, i told myself to serve the Lord and to be active sa community namin at maibalik ko sa Palawan ang mga natutunan sa baguio and which i did and definitely i will for the rest of my life until maging couples for christ na kami. the problem is that i want to explore another part of me --that is being an artist.. ang layo kasi ng course na kinuha ko. law, until now, mjo nagdadalawang isip ako sa pagtatake ko ng batas kahit na minamahal ko na ito ng sobra.

marami pa din kasi akong gustong gawin, gaya ng mag-aral ng music, lalo na sa musical composition. mahirap un kasi kumplekado na ang mga nota dun na parang may math, pero gusto ko pa rin. gusto kong i-explore ang paglikha ng musika. hindi na ata ito hobby lang. passion na din. kaso bakit parang may nagpipigil sa akin.tipong sinasabi na hanggang ganyan ka lang. lagi ko ngang ipinagpipray kay Lord na hayaan Niya akong kumanta at bigyan ng pagkakataon na makapagpahayag ng damdamin sa musika. Na hindi naman Niya binibigo, nakaka-anim na wedding songs na ako at lahat na-appreciate ng mga pinaghandogan ko. un nah nagsimula na gusto kong mag-improve.kaso bakit natatakot ako.

at iyan pa, nasa isip ko na din ang pag-aasawa.. though wala pang plano.. hinhanda ko na din ang sarili ko. pero gusto ko talgang i-exhaust ang aking midlife sa mas makabuluhang pang pagkakataon.

tapos nagkakaroon kasi ng tunggalian sa loob ng aking sarili na ang ginagawa ko rito sa palawan ay mas mahalaga kaysa sarili kong kapakanan. pero pope, kailangan kong mag-improve para habang nakakatulong ako mas nadedevelop ang mga potential ko at lalo pa akong makatulong. hindi naman masama iyon di bah? na umalis saglit upang maglayag at upang matuto para makabalik nang mas malakas at sanay?

isa sa mga noble goal at dream ko is to develop ung mga bata dito to discover iyong mga talents nila kahit saan. ganun kasi ang nangyari sa aking, may venue to shwocase my talent at isa-isa kong nalalaman na kaya ko. kung may pagkakataon din ganyan sa mga kabaranggay ko muna mas maibabalik ko ang mga natutunan ko sa iba. ang problema, kinikuwestyon ko ang aking sarili kung kaya ko.. at may k ba akong magturo...
pero sana magkatotoo....

hay popee... kaya nga pinipilit kong magtapos ng law, para magawa ko na ang mga iyan..

gusto ko ding makapag-aral sa ibang bansa, matagal na. ano ba un ang dami kong gusto...normal ba ito o kabaliwan?

basta, niresolve ko muna sa sarili ko, tapusin ko ang pag-aaral ko habang nag-iimprove ako sa mga passion ko, y not dare again to believe na kaya ko....

mabuti na lang supportive ang mga nakapalibot sa akin

ayan popee, mjo nagsesenti lang ako...
siyensya ka na alam ko nman maiintindihan mo pinagsasabi ko.

----

ito ang email ko kay popee noon. mukhang ito pa rin ang problema ko...

sabi sa isang pelikula...

Sat, 04 Apr 2009 17:08:36 GMT

Tom Cruise sa the last samurai,

"i think a man does what he can until his
destiny is revealed to him."

ang damdamin ko noon....

Sat, 04 Apr 2009 16:51:38 GMT

bakit kaya tayo di nag-uusap?
bakit kaya di tau nagkakaintindihan?

naitanong mo siguro din iyan,
ng isang beses, dalawa o marami?

nabanaag mo din naman ang lungkot sa ating mga mata,
naririnig mo din ang nakabibinging katahimikan

alam ko na mas gusto mo
manatili sa katahimikan
mas gusto mo wag na lang magsalita
mapanis ang laway
dahil kung biglang magsalita ang puso
takot ka sa maaaring magawa.

alam ko nahihirapan ka
ganoon din siguro ang iniisip mo sa akin

ngunit, balakid ang hirap ng iyong damdamin
balakid ang maraming balakid
na tanging ang puso mo lang ang nakakaalam

bulag tuloy ang puso mo sa nakikitang
may puso ding nasasaktan.

matagal nang nag-aasam
ibahagi mo naman ang iyong pagdaramdam.

matagal nang naghihintay
ang saloobin mo'y maintindihan
mag-ugnay kahit nasasaktan.

ngunit lumilipas ang mga araw
at ang pagtubo ay biglang
pumapanaw,
nangangamba akong,
pagkabulok ay sumilaw

magpalit ng anyo ang pagmamahal
pag-ibig ay panghinayangan

ngunit nananatili ang pag-asa
na sana nga puso mo'y magsalita

alamin na di ka nag-iisa

ano ba ang silbi na tayo'y magkapareha
kung sa karerang ito'y parehong
nag-iisa.

gawa ni popee

Sat, 04 Apr 2009 16:20:11 GMT

Sa langit nakatingin
Ang pusong nahihimbing
Naghihintay ng paglipas ng dilim
Sa sinag ng araw ang mata'y magigising

Kalagayan ko'y ihahambing
Sa araw na naglalambing
Matutulog sa dilim
Sa takdang oras ay sisikat din

Mga tala sa gabi'y pinagmamasdan
Di na pansin ang oras na dumaraan
Hinihiling ang pagtulin ng orasan
Nang ang sikat ng araw ay muli nang maranasan

Sa buwan ako'y dumaraing
Patawad ko sana ay tanggapin
Siya ang liwanag sa dilim
Nguni't gabi'y sana'y paiklin

Kay tagal ng kislap ng bituin
Tila ang oras ay natulog din
'Di makatulog sa dilim
'Di mapikit mga itim
Hinihintay ang araw na malambing

an email from a friend

Sat, 04 Apr 2009 16:09:38 GMT

anyway, nabasa ko na ng 2 beses email mo. and while reading it nakita ko na to some extent nasa pareho tayong kalagayan ngayon. ever since magbreak up kami ni res, there wasn't a single day na hindi ko ginalaw ang gitara ko. (well, that's an exaggeration. ang totoo niyan ay may mga araw na tinatamad talaga ako kahit tumayo sa kama. pero hindi lumalagpas ng 2 araw na hindi ko binabati ng mga daliri ko ang gitara ko, at bumabati din siya pabalik sa pamamagitan ng tunog nito. hmmm.... puwedeng maging lyrics ng kanta yun ah.) at since then, mayroon na akong isang makapal na folder na punong-puno ng mga kanta na kinolekta ko at kinapa ang chords. at yung mga kanta dati na alam ko na ang chords (tulad ng IISA) na nireview ko ulit recently ay sinulat ko na sa papel para hindi ko na makalimutan. at hanggang ngayon patuloy pa rin ako sa pangolekta ng kanta, pagkapa ng mga nota sa kapakanan ng musika at ng aking pandama. (wow, i'm on a roll!)

anyway, sometime around my birthday, i reviewed yung buhay ko at kung ano talaga ginagawa ko. although, nagising ang creativity ko sa musika at nagpapatuloy pa nitong inuunat ang mga kanyang mga braso't binti, hindi ito talaga yung pinaka-absolute na main goal ko sa buhay. i guess i haven't really said this to anyone in a serious way, pero i use it as a material sa mga hirit at jokes ko. although jokes are half-meant, karamihan ng mga jokes ko ay meaningless. pero may isa talaga akong joke na half meant ko. yun yung joke ko na ako yung magiging presidente ng pilipinas someday.

di ko alam, pero for several years now hindi ko matanggal sa likod ng isip ko na i am going to be someone important. hindi ko alam kung gaano kaimportante o kung saang aspekto sa buhay ng tao, pero i feel na i am meant to do great things. at lahat ng mga pinagdadaanan ko ngayon ay towards this goal.

si res, more or less, knows about this part of me na "ako yung magiging presidente ng pilipinas balang araw." pero she would hear none of it. ayaw niya. so, you see, there are some things i don't talk to res about anymore. isa rin sa rason kung bakit hindi na kami. (sana makakita ako ng partner na would be a little bit more supportive. hehe.)

anyway, the point is una sa lahat, dapat may goal ka sa buhay, because that will give you direction. i can see that you do. the means to reach that goal, yan ang difficult part. pero in a nutshell, whatever you do during that course is OK, as long as you don't forget where you want to go. you will make a lot of mistakes, and sometimes you will (at the very least) step off the road, be misled, and (at the very worst) go a different direction. pero as long as you keep reminding yourself of your goal, and equally important learn from your mistakes, you will get to where you want to be. and it is always good if you have someone who doesn't necessarily tread the same path but knows and understands where you need to be.

minsan, lalo na sa mga araw na discouraging ang experiments ko, naiisip ko na dapat hindi na ako ng PhD. i would have probably be somebody already sa UP Baguio. but then i realize na i wouldn't be at my best potential (to use your words) kung hindi ako nag-aaral ngayon. i don't like the fact that i have to spent 5 years away from the place i really call home, and the people i consider as family. frankly, pagod na rin ako. pero, i'm in the middle of the river na malalim and hindi pa ako puwedeng magpahinga. kelangang matawid ko ito.

reading your email, i believe na tulad ko nasa gitna ka din ng ilog, pero ibang ilog ka. (ako andito sa isang swedish river at ikaw andyan sa isang palawan river.) i believe you know where you want to go. yun nga lang, tumigil ka na ngayon sa paglangoy e. kasi pagod na mga braso mo at mga binti mo. kaya ka nag-iinternet aside from waiting for you bro. at some point in time, you have to decide to start swimming again.

tingin ko naiintindihan mo naman ang ibig kong sabihin. i don't want to give advice na sinasabi na ganito dapat mong gawin. ikaw lang nakakaalam niyan. hindi ko rin alam kung nag-aagree ka sa lahat ng sinasabi ko. but i'm sure you agree about having a goal. ngayon, isa lang akong kaibigan na nagsasabing you're doing fine.

may pinadala akong libro kay cecile 2 weeks ago. i just received a message from her na natanggap na niya. pag nagkita kayo sa baguio, hiramin mo sa kanya. and try to read it habang andun ka. it will give you some perspective of life you've never seen before. at least sa akin, nung binasa ko yun ganun ang dating.

so to answer your question "dilemma ba ito?" wala kang dilemma, sans. you know what you want and what you need to get there. you just need reassurance. so, I ASSURE YOU, as the future president of the philippines, you are where you need to be. just walk the path.

okira! galing ni kobe - 81 points! ambwakaw nga lang. tsk tsk tsk.

ian.... january 28, 2006

-- i have to post it. kasi ito ngayon ang NARAramdaman ko ulit...

resiklo nanaman pala ang paghinto ko sa paglangoy. alam ko kung san ako pupunta pero ayun na.... tumigil nanaman ako. kailangan ko ng ASSURANCE...

assurance alaga ang kailangan ko.. Lord, kayo lang po ang makapagbibigay nun....

ibinigay ko kay popee pero ibinigay niya ulit

Sat, 04 Apr 2009 15:59:39 GMT

ISIPIN MO

kababawan kung luha'y papatak
kapalit ang napakaraming halakhak
kababawan kung ika'y pipigilan
kung ang nasa mo'y luntiang kabundukan

kababawan kung magsisimangot
kung bigla na lang haharurot
ang mga karanasan ba'y kakarampot?
wag ka na lang magmukmok

kababawan kung sasabihin kong
nasaktan mo ako di mo man alam
kung paano at ano wala namang makasisiguro
sa ilalim ng sugat na naibaon

kababawan nga o kababawan
ligalig man o hikbi
sa iyong paglisan isa lang ang sanhi
karunungan o karunungan

ito lang ang aking masasabi
hinahabi ang bawat sandali
bawat sugat naghihilom ang sakit madarama
nguni't ang bigkis hangga't nakabigkis
kami'y mananatili

---- binigay ko ito sa kanya, noong paalis na sya papuntang sweden.

nagtatampo kasi ako sa kanya noon... dahil kay ate rhes, hehehe those were the days so childish. i was lonely din noong paalis na siya kahit ang kukulit namin sa airport at nakakatawa na pagkamalan naming airline ang isang resto sa nia (2mawa nang husto ang mama niya dito)

tas after ilang years sinend niya ito sa email ko just to say na beak na sila ni ate rhes... and i felt something inside me....

nagstart dun ang halos araw araw na emailan namin ni popee. gez different now. di na gaya ng dati simula nang umuwi sya ng pinas....

-- last time we saw each other last feb ng 2008.

na-mimiss ko nanaman siya ah. hmmmm